Powiat Gryficki
Piątek 3 września 2010 Joachima, Liliany, Szymona
Powiat gryficki - polski powiat znajdujący się w województwie zachodniopomorskim, utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej.
Jego siedzibą jest miasto Gryfice.
Granicę północną powiatu na odcinku 40 km wyznacza brzeg Morza Bałtyckiego, od zachodu graniczy z powiatami: kamieńskim i goleniowskim,
granicę wschodnią stanowi powiat kołobrzeski, a od południa powiat gryficki graniczy z powiatem łobeskim, którego utworzenie w 2002 roku wpłynęło na obecny kształt powiatu gryfickiego.
Na terenie powiatu występuje przemysł spożywczy i drzewny. Pas wybrzeża bałtyckiego z piaszczystymi plażami jest znaczącym atutem,
który czyni turystykę ważnym elementem gospodarki, szczególnie w gminie Rewal i Trzebiatów.
W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Gryfice, Płoty, Trzebiatów gminy wiejskie: Brojce, Karnice, Rewal.
W obrębie powiatu znajdują się 3 miasta: Gryfice, Płoty, Trzebiatów.
Powiat gryficki leży na Pobrzeżu Szczecińskim, obejmując w większości Równinę Gryficką, środkową część Wybrzeża Trzebiatowskiego,
a także małe fragmenty równin: Nowogardzkiej i Goleniowskiej (południowo-zachodnia część gminy Płoty).
Powiat gryficki posiada znaczne zasoby wód powierzchniowych. Główną oś hydrograficzną powiatu stanowi rzeka Rega, będąca jedną z największych rzek Pomorza, a także charakteryzująca się dość znaczną gęstością sieci rzecznej. Rzeka płynie przez wszystkie miasta powiatu aż do ujścia
w mrzeżyńskim porcie. Wybrzeże powiatu obejmuje teren od Pobierowa do portu w Dźwirzynie (powiat kołobrzeski). Największe zbiorniki wodne to jezioro Resko Przymorskie, jezioro Liwia Łuża oraz zbiornik Rejowice.
Inne mniejsze to m.in. zbiornik Likowo i jeziora: Kołąmąć, Łopianowskie, Trzygłowskie, Rybokarty.
Według podziału hydrograficznego Polski powiat gryficki położony jest w granicach czterech głównych obszarów zlewniowych: zlewni rzeki Regi, zlewni rzeki Dziwny, zlewni jeziora Resko Przymorskie, zlewni przymorza od Dziwny do Regi.
Północna część powiatu posiada cechy charakterystyczne dla klimatu morskiego; mała amplituda roczna, sezonowa i dzienna temperatur powietrza, duża wilgotność i wietrzność, krótki okres występowania zimy, chłodniejsze lato i łagodniejsza zima oraz znaczna ilość opadów. Część południowo-wschodnia jest pod wyraźnym wpływem klimatu kontynentalnego, który cechuje się wyższymi temperaturami powietrza latem i niższymi zimą, dłuższym okresem trwania zimy z dłużej zalegającą pokrywą śnieżną, dłuższymi okresami ciszy. Pory roku są w tej strefie wyraźniej zaznaczone. Zróżnicowanie klimatu ma ogromne znaczenie w gospodarce rolnej. Oprócz pomników przyrody na terenie powiatu znajdują się również dwa rezerwaty przyrody: Wrzosowisko Sowno - rezerwat o powierzchni 26 ha. Utworzony w 1977 roku rezerwat torfowiskowy, w którym występują interesujące zbiorowiska roślinne oraz rzadkie gatunki roślin porastające torfowisko przejściowe, Liwia Łuża - rezerwat o powierzchni 220 ha. Ustanowiony w 1959 roku rezerwat faunistyczny (ornitologiczny), dla ochrony stanowiska lęgowego, rzadkiego wówczas łabędzia niemego. Obiekt stanowi ostoję wielu gatunków ptactwa wodno-błotnego.
Na terenie powiatu gryfickiego znajduje się również 7 użytków ekologicznych na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwa Resko o łącznej powierzchni 119,59 ha. Wszystkie użytki ekologiczne oznakowane są tablicami informacyjnymi.
Lasy zajmują 20.496 ha, co stanowi 20,1% powierzchni powiatu. Użytki rolne zajmują 66,1% powierzchni powiatu - 67.352 ha, w tym 49.543 ha gruntów ornych, 12.346 ha łąk, 5.343 ha pastwisk i 120 ha sadów.
Powiat ze względu na swoje nadmorskie położenie jest odwiedzany w okresie wakacyjnym przez dużą liczbę turystów, ze względu na małą odległość
od Bałtyku. Turyści mogą wziąć udział również w spływach kajakowych, które płyną zarówno rzeką Regą jak i jej dopływami.
Teren powiatu obejmuje trzy miasta (Gryfice, Płoty, Trzebiatów), którym nadano prawa miejskie już w XIII w., dzięki czemu posiadają wiele zabytków. Tereny wiejskie były zamieszkiwane przez niemieckich arystokratów, którzy prowadzili folwarki i budowali swoje pałacyki. W większości wsi sołeckich znajdują się wybudowane przez okoliczną ludność zabytkowe kościoły. Do najczęściej odwiedzanych w gminie obiektów zabytkowych można zaliczyć kościół mariacki w Trzebiatowie (jeden z wyższych w kraju), latarnię morska w Niechorzu oraz ruiny kościoła w Trzęsaczu.
Jego siedzibą jest miasto Gryfice.
Granicę północną powiatu na odcinku 40 km wyznacza brzeg Morza Bałtyckiego, od zachodu graniczy z powiatami: kamieńskim i goleniowskim,
granicę wschodnią stanowi powiat kołobrzeski, a od południa powiat gryficki graniczy z powiatem łobeskim, którego utworzenie w 2002 roku wpłynęło na obecny kształt powiatu gryfickiego.
Na terenie powiatu występuje przemysł spożywczy i drzewny. Pas wybrzeża bałtyckiego z piaszczystymi plażami jest znaczącym atutem,
który czyni turystykę ważnym elementem gospodarki, szczególnie w gminie Rewal i Trzebiatów.
W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Gryfice, Płoty, Trzebiatów gminy wiejskie: Brojce, Karnice, Rewal.W obrębie powiatu znajdują się 3 miasta: Gryfice, Płoty, Trzebiatów.
Powiat gryficki leży na Pobrzeżu Szczecińskim, obejmując w większości Równinę Gryficką, środkową część Wybrzeża Trzebiatowskiego,
a także małe fragmenty równin: Nowogardzkiej i Goleniowskiej (południowo-zachodnia część gminy Płoty).
Powiat gryficki posiada znaczne zasoby wód powierzchniowych. Główną oś hydrograficzną powiatu stanowi rzeka Rega, będąca jedną z największych rzek Pomorza, a także charakteryzująca się dość znaczną gęstością sieci rzecznej. Rzeka płynie przez wszystkie miasta powiatu aż do ujścia
w mrzeżyńskim porcie. Wybrzeże powiatu obejmuje teren od Pobierowa do portu w Dźwirzynie (powiat kołobrzeski). Największe zbiorniki wodne to jezioro Resko Przymorskie, jezioro Liwia Łuża oraz zbiornik Rejowice.
Inne mniejsze to m.in. zbiornik Likowo i jeziora: Kołąmąć, Łopianowskie, Trzygłowskie, Rybokarty.
Według podziału hydrograficznego Polski powiat gryficki położony jest w granicach czterech głównych obszarów zlewniowych: zlewni rzeki Regi, zlewni rzeki Dziwny, zlewni jeziora Resko Przymorskie, zlewni przymorza od Dziwny do Regi.
Północna część powiatu posiada cechy charakterystyczne dla klimatu morskiego; mała amplituda roczna, sezonowa i dzienna temperatur powietrza, duża wilgotność i wietrzność, krótki okres występowania zimy, chłodniejsze lato i łagodniejsza zima oraz znaczna ilość opadów. Część południowo-wschodnia jest pod wyraźnym wpływem klimatu kontynentalnego, który cechuje się wyższymi temperaturami powietrza latem i niższymi zimą, dłuższym okresem trwania zimy z dłużej zalegającą pokrywą śnieżną, dłuższymi okresami ciszy. Pory roku są w tej strefie wyraźniej zaznaczone. Zróżnicowanie klimatu ma ogromne znaczenie w gospodarce rolnej. Oprócz pomników przyrody na terenie powiatu znajdują się również dwa rezerwaty przyrody: Wrzosowisko Sowno - rezerwat o powierzchni 26 ha. Utworzony w 1977 roku rezerwat torfowiskowy, w którym występują interesujące zbiorowiska roślinne oraz rzadkie gatunki roślin porastające torfowisko przejściowe, Liwia Łuża - rezerwat o powierzchni 220 ha. Ustanowiony w 1959 roku rezerwat faunistyczny (ornitologiczny), dla ochrony stanowiska lęgowego, rzadkiego wówczas łabędzia niemego. Obiekt stanowi ostoję wielu gatunków ptactwa wodno-błotnego.
Na terenie powiatu gryfickiego znajduje się również 7 użytków ekologicznych na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwa Resko o łącznej powierzchni 119,59 ha. Wszystkie użytki ekologiczne oznakowane są tablicami informacyjnymi.
Lasy zajmują 20.496 ha, co stanowi 20,1% powierzchni powiatu. Użytki rolne zajmują 66,1% powierzchni powiatu - 67.352 ha, w tym 49.543 ha gruntów ornych, 12.346 ha łąk, 5.343 ha pastwisk i 120 ha sadów.
Powiat ze względu na swoje nadmorskie położenie jest odwiedzany w okresie wakacyjnym przez dużą liczbę turystów, ze względu na małą odległość
od Bałtyku. Turyści mogą wziąć udział również w spływach kajakowych, które płyną zarówno rzeką Regą jak i jej dopływami.
Teren powiatu obejmuje trzy miasta (Gryfice, Płoty, Trzebiatów), którym nadano prawa miejskie już w XIII w., dzięki czemu posiadają wiele zabytków. Tereny wiejskie były zamieszkiwane przez niemieckich arystokratów, którzy prowadzili folwarki i budowali swoje pałacyki. W większości wsi sołeckich znajdują się wybudowane przez okoliczną ludność zabytkowe kościoły. Do najczęściej odwiedzanych w gminie obiektów zabytkowych można zaliczyć kościół mariacki w Trzebiatowie (jeden z wyższych w kraju), latarnię morska w Niechorzu oraz ruiny kościoła w Trzęsaczu.
